Zoeken
  • Noguru

Zelfvertrouwen Is Een Standaardinstelling Van Je Geest?


Moet je werken aan zelfvertrouwen?

Ik denk dat 90 van de 100 mensen die je het zou vragen met veel zelfvertrouwen 'Ja' zouden antwoorden op deze vraag.

Vreemd als je het mij vraagt.

Vraag een kind van 2 of ie kan dansen, kan zingen, kan voetballen, in een boom kan klimmen, kan schrijven en ze zeggen allemaal 'Ja' op alles.

Ze hebben dat werkelijk gedaan in een onderzoek.

Ze legden een lijst voor en vroegen iedere keer weer of ze dachten dat ze iets konden.

En iedere keer werd het bevestigd met een volmondige 'Ja'.

Fascinerend hieraan is dat hoe groter de kinderen werden en daarmee het kennisniveau en de fysieke capaciteiten toenamen hoe minder het zelfvertrouwen werd. Veel minder 'Ja-tjes' werden er verzameld op dezelfde vragen jaren later. Je zou toch verwachten dat je, omdat je sterker, slimmer, handiger, mobieler wordt dat je tot meer in staat bent? Neurologisch valt het tot nu toe ook niet te verklaren. Apart.

(Bekend) voorbeeld:

Je kent het zelf wel.

Je moet een presentatie geven.

Je bent gespannen.

Nog nooit heb je voor zo'n grote groep van 50 mensen gestaan en gesproken.

Vlak voordat je op moet, is de spanning op z'n top. De arenaline spuit door je aderen.

Je hoofd draait overuren. 'Staat alles wel klaar? Doet mijn Keynote het? Zal het geluid het doen? Wat zullen de reacties zijn? Ga ik wel uit mijn woorden komen? Ga ik niets vergeten? Ben ik wel passend gekleed?' En ga zo maar door.

Zelfvertrouwen stukje minder nu?

Herken je dit?

Je probeert nog allerlei strategieën toe te passen. Ademhaling regelen, presentatie nog een keer visualiseren, spiekbriefjes nog een laatste keer doornemen, jezelf moed inpraten, glaasje water drinken, wat rekken en strekken, kleding nog een keer goed doen. Het helpt allemaal niet echt. De spanning is nog steeds groot.

Je hoofd draait overuren. Nog steeds.

Je hoofd is net als een glas water met een klein laagje zand op de bodem.

Op het moment dat je er mee aan de slag gaat, kan het zand van de bodem loskomen en het water in het glas vervuilen.

Op het moment dat je je hoofd met rust laat, en al die gedachten met rust laat, zakt het vuil naar de bodem en is je hoofd weer helder.

En pats(!), je zelfvertrouwen is er ook weer.

Zelfvertrouwen is en was er atlijd al.

De oorspronkelijke staat van onze mind is er een van zelfvertrouwen.

Het is een default state. Een standaard instelling.

Je bent er mee geboren.

Het is je denken erover dat het onder druk zet.

Dat het vuil doet opstuiven.

Terug naar je presentatie.

Je komt op, nog steeds veel spanning.

Je begint, liever begin je niet, maar je staat er nu, dus je moet wel.

Spanning is zeer voelbaar.

Je probeert je ademhaling te controleren.

Niet te snel gaan.

'Oooh, mijn god al die gezichten, kijk ze kijken, wat zullen ze denken'.

Langzaam kom je erin, je krijgt wat positieve reacties, je ziet hier en daar een glimlach, de structuur klopt van je presentatie, alles doet het. Enz.

En opeens loopt het. Zomaar. Als vanzelf. Geen onzekere gedachten meer. Het loopt.

Na afloop denk je nog eens terug.

'Wanneer was nu het moment dat mijn spanning verdwenen was?'

Je kan dat moment niet terughalen.

Het was er gewoon plotseling.

Dat wat er altijd al was.

Datgene waar je niets voor hoeft te doen omdat het er al is.

Je hoofd was helder geworden tijdens de presentatie.

Het zand was naar de bodem gezakt.

Je zelfvertrouwen, je natuurlijke staat, was vanzelf teruggekomen.

Als vanzelf.

Zo is het met heel veel dingen in je leven, het gaat als vanzelf, als je je geest maar met rust laat.

Mooi hè?!

#renaissancesouls #polymaths #multigetalenteerden #multipotentialites #dedrieprincipes #scanners #brainwashonline

0 keer bekeken