Zoeken
  • Noguru

Het goede van de menselijke natuur.

Bijgewerkt: jan 2

Het goede van de menselijke natuur is dat de mens goed en slecht is.


Zooh, dan weet je dat ook weer.


En nog meer nieuws; we hoeven het niet te beïnvloeden of zelfs maar te veranderen. Het is wat is.


De menselijke natuur van het goede en slechte is net zo organisch als de natuur zelf. De natuur kent geen goed of slecht, dat is haar natuur. De natuur is.


De menselijke natuur neigt in dit era van humanisme naar het goede en wil het slechte bestrijden dan wel uitbannen of liever nog elimineren en het goede benadrukken, stimuleren en als het enige alternatief voor alle uitdagingen bieden. Echter dat is een grote misvatting. Goed kan niet zonder slecht en slecht kan niet zonder goed. Net als de natuur niet probeert dat wat het is anders probeert te maken dan wat het is.


Ja, zeggen dan velen, dat slechte moeten we uitbannen te beginnen bij onszelf. Wij hebben daar toch controle of de macht over?! Dat slechte zoals hebzucht, jaloezie, egoïsme, machtsmisbruik, uitbuiting, genocide, agressiviteit en ga zo maar door. Dus als je bijvoorbeeld hebzuchtig bent dan moet je dat bestrijden bij voorkeur met bewust worden van dat je dat wel eens bent, erkennen dat het zo is en bekennen dat je er wat aan moet doen. En dan kom je bijvoorbeeld uit bij het alternatief van vrijgevigheid. Dus je gaat dan werken aan vrijgevigheid bijvoorbeeld. But Why?


Hebzucht zal er toch altijd wel zijn in welke mate dan ook. En vrijgevigheid zal er ook altijd zijn. Ja, zeggen dan velen, als je vrijgevig bent voel je je beter omdat je anderen daarmee blij maakt en daarmee ook jezelf. Je wordt een blijer mens. Tja, dat is natuurlijk zo. Echter is het blijvend? Of moet je het weer onderhouden? En hoe zit het dan met die vrijgevigheid als het gul wordt of onbaatzuchtig of zelfs misschien altruïstisch? Wie zorgt er dan voor jou? En bovendien...... als je vrijgevig bent is dat dan vrij van enig ego? Dus van eigen belang? Of....


Het Boeddhisme zegt dat als je in het midden zit van bijvoorbeeld hebzuchtig en vrijgevig dat je dan het walhalla te pakken hebt, een soort staat van gelukzaligheid. Het is niet goed en niet slecht en dat is misschien wel weer lekker neutraal zoals de natuur ook neutraal is omdat de natuur geen kant te kiezen heeft behalve de natuur zelf, wat is wat het is.


Zou het kunnen zijn dat wij ook zijn wat het is?

Ja, zeggen dan velen, we moeten ons toch ontwikkelen....? We zijn toch cognitief gezien de hoogst ontwikkelde levensvorm in de natuur?

Tja, en dan komen we weer in dat goede en slechte terecht.


Het midden geeft genoeg ontwikkeling maar we merken het wellicht niet. Het gaat automatisch door. Net als de natuur zich ontwikkelt, binnen de seizoenen die er zijn maar ook daarbuiten, De natuur evolueert altijd in wat het is, echter langzaam. Net als wij.


Dus, hoor ik je zeggen, moeten we onszelf dan maar accepteren zoals we zijn zodat we in het midden uitkomen?

Accepteren suggereert weer een actie of een beweging of een ontwikkeling in gang zetten. Dat betekent o.a. dat iedere keer als je met tegenpolen te maken krijgt dat je je daar dan weer bewust van moet worden enz.


Bovendien is het toch ook weer leuk om af en toe saai en dan weer amusant te zijn. Of om af en toe ondeugend te zijn en dan weer braaf. Of levendig en dan weer lui. Of positief en dan weer negatief. Of druk en dan weer rustig. Of enthousiast en dan weer ingetogen. Of open en dan weer gesloten. Of impulsief en dan weer weloverwogen. Oftewel; licht en donker.


Nee, accepteer zonder iets te accepteren omdat er niet iets is om te accepteren. Wat jij als mens, de lichaam-geest-voelen verbinding bent, is wat is. Je lichte kant en je schaduwkant. Dus wat er verschijnt aan gedrag, emoties, gevoelens, behoeften en verlangens is puur wat is. Saai en amusant, ondeugend en braaf, levendig en lui etc. Het gaat en ontstaat zomaar. Heel natuurlijk. Zonder er iets voor te hoeven doen.


'Ja, maar', hoor ik je zeggen, 'neen', zeg ik dan, 'niet ja, maar', want dat veronderstelt weer dat er een tegenargument is van jou. En dan komen we weer in die uitersten terecht. Van gelijk en niet gelijk.


Wat je bent is wat is.

De natuur zelf.

Niet meer of minder.

Natuurlijk van zichzelf.


En misschien zeg je nu wel; 'Natuurlijk(!), ik had het kunnen weten'.


Wacht even......

Nog 1 keer;

Je had het ook niet kunnen weten, want hoe kan de menselijke natuur iets van zichzelf weten als die natuur is wat is? Weten suggereert weer onwetendheid. En net als de menselijke natuur het weten niet kent kent het het niet weten ook niet. Het is wat is.


Heb je 'm nu?









0 keer bekeken