Zoeken
  • Noguru

Het velletje dat al dan niet lekker is.


Ook te beluisteren op soundcloud...

_____________________________________


Als je lekker in je vel zit dan kun je lekker aan het velletje van een ander zitten. Zeggen ze... Nu, als je niet lekker in je vel zit, dan zou je dus beter niet aan het velletje van een ander kunnen zitten. Toch? Maar stel je nu dat je niet lekker in je vel zit en de ander ook niet, wat dan?! Krijg je dan een soort van rauwe sex als je intiem wilt zijn? En stel dat je lekker in je vel zit en de ander ook, mag je dan permanent aan elkaar zitten? Of is dat de werkelijke intimiteit? Of eindigt dat dan toch uiteindelijk in het toch maar weer minder in je vel zitten. Bij de een of de ander? Omdat je immers ook wel lekker in je vel kan zitten zonder dat je aan de ander zijn velletje moet zitten. Als het ware alleen in het samen zijn?


Hmmmm. Lastig en ingewikkeld.

En by the way, wie is het die zich lekker in zijn vel voelt zitten?


Hmm, nog lastiger.

Nou ja, het was maar een nawoord op dat wat het woord niet kan duiden.


Of wacht even....


Lekker in je vel zitten is afhankelijk van de verhouding die wij innemen tegenover ons lichaam. Dus in welke mate we tevreden dan wel ontevreden zijn tegenover ons eigen lichaam. Plus de mate waarin we ons verhouden tot ons zelf. Onze identiteit. Nu is die mate van tevredenheid zeer afhankelijk geworden van het nooit genoeg zijn. Het beeldenbombardement waar we in terecht zijn gekomen zorgt daar mede voor. Social Media schetsen een ideaal beeld. Je moet mooi, af, compleet, grappig, strak en positief zijn. En dat maakt dat we hetzelfde willen. Dat we ook ideaal zijn, is weer afhankelijk van de goedkeuring van die ander(en). Hoe meer likes en reacties hoe beter.

En dat is een voortdurende strijd en competitie. Weg van 'net niet'. Alsjeblieft niet dat 'net niet'.


Competitie heeft excelleren nodig anders kun je niet winnen van een ander. Excelleren vereist dat je het beste uit jezelf en je talenten haalt, dat je jezelf moet zijn, dat je beter je beste moet doen als dingen niet lukken, dat je je moet focussen op 1 talent of 1 doel liefst want dan is de kans op succes het grootste en dat als je niet slaagt in het bereiken van je doel dat je dat dan zelf veroorzaakt hebt. Je bent het altijd zelf als je faalt (net niet) en als je succes (net wel) hebt.


En bovendien is er ook zoiets als geluksmaximalisatie. Als je je niet lekker voelt dan moet je daar wat aan doen. Over jezelf nadenken, een boek lezen, meer bewegen, vaker naar festivals gaan, meer intimiteit zoeken, harder werken zodat je meer verdiend, stappenplannen volgen die anderen ver hebben gebracht, je dromen najagen, je bucketlist maken en afwerken enz. Je kunt dus nooit gelukkig genoeg zijn. Als het ware 'net niet'. Het moet altijd beter net als in het bedrijfsleven. Winstmaximalisatie is wat de klok slaat. En ook hier geldt net als bij dat excelleren dat geluk niet vanzelf komt en vooral (!) dat jij er verantwoordelijk voor bent. En JIJ alleen. Als het ware dat jij bepaalt of je 'net wel' bent of 'net niet'.


Dus ook als je een burn-out hebt, dan heb je gewoon je grenzen niet bewaakt. Dus als je een te hoog cholesterol gehalte in je bloed hebt dan wordt gezegd dat dat wel logisch is gezien de hoeveelheid junkfood die je tot je neemt. En als je diabetes hebt dan had je maar niet zoveel koolhydraatrijk eten moeten nemen. En als je obesitas hebt dan had je maar meer moeten bewegen. En als je ADHD hebt en er moeite mee hebt er mee om te gaan dan moet je maar een pil nemen. En als je pleinangst hebt dan moet je werken aan je zelfvertrouwen en je zelfbeeld, want ja, bang voor anderen en mensenmassa's heeft te maken met een gebrek aan zelfrespect. En als je je depressief voelt dan moet je proberen je gedachten te gaan beheersen en ze sturen naar het positieve dan wel je laten behandelen of gewoon weer een pil nemen. En datzelfde geldt natuurlijk voor allerlei andere (niet psychische maar sociale) stoornissen zoals autisme, ADD, asperge ed. Als het ware 'net niet'.


Vanuit dat ongebreidelde streven naar perfectie en excellentie ook afgedwongen door de omgeving (Social Media ideaal beelden, overdreven eisen in de werkomgeving, dwingende ouders die hoogste opleiding voor hun kind nastreven, de verhalen over je dromen volgen en maximale uit jezelf halen, geluksmaximalisatie enz.), ontstaan er dus biologische problemen, psychische problemen en sociale problemen. Dan wel een combinatie van beide. En dan ben je helemaal in de zogenaamde aap gelogeerd. Als het ware 'net niet'.


Onze medische professionals zijn namelijk niet integraal opgeleid. Een arts is biomedisch onderlegd. Een psycholoog psychologisch. Een sociaal therapeut sociologisch. Terwijl ze alle drie zouden moeten kijken naar de problematiek van de persoon als geheel. Problemen die mensen ervaren zijn vaak van bio-psycho-sociale aard. En nog belangrijker, mensen die die problemen niet ervaren hebben hebben dat niet of ze kunnen domweg beter omgaan met die 3-eenheid. En misschien hebben ze wel een middenweg gevonden..... Tussen net niet en net wel.


De werkelijke weg richting excellentie is misschien wel de weg richting lui zijn, of de weg richting voortdurende zelfreflectie, of de weg richting het midden..... Het midden waar Aristoteles het al over had. Die had het over het kiezen van het juiste midden (het juiste mesos). Dat juiste midden dat juist excellentie vertegenwoordigde. Niet het maximaliseren dus om tot excellentie te komen, neen het juiste midden kiezen om tot excellentie te komen. Het juiste midden van twee deugden. Om een voorbeeld te geven. Tegenstellingen van moedig zijn bijvoorbeeld lafheid en overmoed. Als mens wil je niet laf zijn maar je wilt als mens ook niet overmoedig zijn afhankelijk uiteraard van de context. Dus in het midden daarvan zal het wel ergens rustig en goed zijn. In een soort vrije ruimte. Een vrije ruimte om te leren ontdekken. Een vrije ruimte om te leren zijn. De excellente ruimte. Het goede leven. Een vorm van ontspannenheid dan wel moeiteloosheid wellicht ook wel?


Ook Boeddha had het daar ook al over.


Misschien hebben we nu meer Boeddha en meer Aristoteles nodig.


Nu meer dan ooit.


We leven in een maatschappij met een specifiek ideaal beeld van excellentie. Dat heeft iedere maatschappij in welk tijdperk dan ook overigens. Dat ideaal beeld heeft ook zijn eigen afwijkingen zoals al een beetje aangegeven. Dat is nu eenmaal een gegeven. Het Victoriaans tijdperk had zijn eigen ideaal beelden en afwijkingen. De Gouden Eeuw had zijn eigen ideaalbeelden en afwijkingen. Het Romeins tijdperk had zijn eigen ideaal beelden en afwijkingen. Ook daarin is dus een midden aanwezig. Tussen ideaal en afwijking.


Maar wacht even, we kunnen hier natuurlijk uitgebreid verder over filosoferen en psychologiseren. Ik hoor je echter denken, wat kan ik doen om lekker in mijn vel te zitten?


Als je hier vaker bent geweest, dan weet je wel dat er geen adviezen te vinden zijn. Daar zijn al duizenden boeken vol mee geschreven. Ook zeg ik niet dat je dan maar moet doen wat je zelf denkt dat het beste is wat je kunt doen voor je zelf. Ook zeg ik niet dat deze hele duale shit een illusie is en dat je zelf al de onveranderlijke werkelijkheid, de liefde, de oneindige energie bent. Die energie die geen bedoeling, identiteit, richting of wezen kent. En dus dat je al die bio-psycho-sociale problemen niet eens werkelijk kent dan wel kunt kennen. Ook zeg ik niet dat dat voortdurende streven naar pijn vermijden, plezier vergroten, controle houden en goed genoeg zijn waar is of niet waar is zodat je een kant kunt kiezen.


Ook zeg ik niet dat alles wat we ten diepste doen of zijn alleen maar door de evolutietheorie wordt aangestuurd. Dus natuurlijke en seksuele selectie doen altijd hun ding. Hoe opgemerkt of ongemerkt dan ook; je mot vreten om te overleven en je mot neuken om je voort te planten, je zult gedrag kopiëren om je te kunnen aanpassen aan veranderende omstandigheden en je zult de aantrekkelijkste en sterkste partner kiezen met kans op een sterk nageslacht.


Ook zeg ik niet dat die afwijkingen en ideaalbeelden nodig zijn om spanning te creëren waardoor de mens in beweging komt en oplossingen bedenkt voor die bio-psycho-sociale problemen.


Nou ja, ik zeg het niet en dus toch weer wel. Het staat er immers nu in woorden uitgedrukt. Of ik het nu zeg of niet. Maar wat is waar en waar zit de houvast oftewel de werkelijke wijsheid? Er moet toch iets zijn waar je verder mee kunt.

Stil zijn dan misschien?

Zonder woorden, gedachten, geluiden, beelden?


Gewoon stil zijn.


Iedere dag 20 minuten.


Stil zijn.


Lekker.


Stilte.


Stilte als nawoord.


Iedere dag weer.


Eens kijken wie dan het laatste woord heeft.


............












7 keer bekeken