Zoeken
  • Noguru

Zal wit het winnen van zwart?

Bijgewerkt: jan 7

Ook te beluisteren op soundcloud...!

_______________________________________________


Een bij kan niet zonder de bloem.

De bloem kan niet zonder de bij.


De mier kan niet zonder de hoop.

De hoop kan niet zonder de mier.


Het brein kan niet zonder het lichaam.

Het lichaam kan niet zonder het brein.


De vrouw kan niet zonder de man.

De man kan niet zonder de vrouw.


De muis kan niet zonder het gaatje.

Het gaatje kan niet zonder de muis.


Het wateroppervlak kan niet zonder zijn weerspiegeling.

De weerspiegeling kan niet zonder het wateroppervlak.


Het muziekstuk kan niet zonder de noten en de ruimte ertussen.

De noten en de ruimte ertussen kunnen niet zonder het muziekstuk.


De branding kan niet zonder de golf.

De golf kan niet zonder de branding.


De golf kan niet zonder de schuimkraag.

De schuimkraag kan niet zonder de golf.


De golf kan niet zonder het getijde.

Het getijde kan niet zonder de golf.



En toch worden we opgevoed en opgeleid in het vaststaande en rotsvaste gegeven dat wit het uiteindelijk zal winnen van zwart. Oftewel goed wint van fout. Deugdzaam wint van zondig. Vrijgevigheid wint van hebzucht. Onbaatzuchtigheid wint van uitbuiting. Hoop wint van wanhoop. Geloof wint van ongeloof.


Dat wat elkaar bestrijdt is eveneens dat wat elkaar omarmt. Immers, waar zouden vijanden zijn zonder vrienden en waar zouden vrienden zijn zonder vijanden? In de wereld van dualiteit waarin wij menen te leven, is dualiteit in zichzelf echter een vanzelfsprekend iets. Het een moet bestreden worden met het andere, dat wat tegengesteld is. Er is geen andere manier. Hoe meer van het goede des te eerder het foute of slechte wordt geëlimineerd.


Dat is een groot misverstand. Het ene zal niet verdwijnen zodat het andere overblijft. Dat andere heeft dat ene nodig.


Is de omarming van die twee, de ene en de andere, dan de bedoeling?


Tja, dat ligt voor de hand.


Maar zul je zeggen, dat is helemaal niet spannend. En, waar is dan de uitdaging nog? Waar is dan de mogelijkheid ergens voor te gaan staan en voor te gaan? We hebben toch ook een soort van trigger, een soort competitiegevoel nodig om te kunnen groeien als mens, om te slagen, om te falen, om te leren, om hulp te vragen, om samen te werken tegen.... en ga zo maar door.


Tja, dat is ons wel zo geleerd. Iedere keer maar weer.


Het is een groot misverstand om het een met het ander te bestrijden.


En ... het is ook niet de bedoeling in een omarming te investeren en te verdwijnen.


Omdat het een bij het ander hoort zonder enige bedoeling daarmee te hebben kan het een zijn wat het is en het ander ook zijn wat het is. Dus beide zijn dan wat is.


Net als alles wat is, is, wat is. Alles is dat.


Dat?!


Dat is een soort oneindige energie. Een energie die onmiddellijk is, direct en spontaan. Alles wat we gewaar worden met onze zintuigen is ook wat is. Dat wat wij in een vaste vorm zien, is ook wat is. Oneindige energie die zich vormt. In een stoel, een golf, een bij, een bloem, een mens, een mier. En taal geeft duiding aan die vormen die ontstaan.


Taal geeft verschil.

Maakt onderscheid tussen.

Maakt helder wat het een is en het ander.

Taal maakt echter slecht helder wat dat wat is, is.


Dat wat is, is.


Dat wat is, is ook dat ene en het andere.

In dat wat is zit dualiteit en non-dualiteit.


Moeten we DAT dan zijn, dat wat is?


Een vat van tegenstellingen, Strijdend en Omarmend?


Oef, lastig.


Zijn veronderstelt een actie, een bewustzijn, een beweging, onderhoud evenzeer.


En zijn veronderstelt iets of iemand die is.

Een entiteit, een identiteit, een karakter, een setje eigenschappen, een verzameling herinneringen, een voorraadje toekomstverwachtingen, een vaatje conditioneringen.


Dat er iets of iemand is, is echter een illusie.

Zoals dat wat is duiden met woorden een illusie is, is het zijn wat dat is, ook een illusie. Want hoe kan dat wat is, wat een illusie is, ook een iemand bevatten die iets kan zijn, terwijl beide dus een illusie zijn.


Dat wat is kent geen taal en dus geen duiding.

Dat wat is kent geen identiteit en dus geen actie of beweging.

Dat wat is kent geen verschil tussen het een en het ander.


Dat wat is, is.


En toch ook weer niet.

Laten we het er maar op houden dat we domweg niet weten wat wit, zwart of grijs is.


En dat is ook wat is.



0 keer bekeken