© 2017 Iedere dag vrij is een initiatief van Noguru - De Guru zonder advies  - pictures by Harry Gruyaert

  • LinkedIn - Black Circle
  • b-facebook
  • Twitter Round

We zijn 1001 dingen niet en toch….. (alleen voor filosofische zielen die tegen een stootje kunnen ;-))

August 8, 2017

We zijn 1001 dingen niet en toch.....

 

We zijn heel veel voorstellingen, denken we. Met voorstellingen bedoel ik gedachten, gevoelens, herinneringen, toekomstgedachten ed. die verschijnen in je hoofd.  Wij denken werkelijk dat wij die zijn. Het is onze identiteit die verschijnt in ons hoofd.

 

Al die voorstellingen komen en gaan. En toch denken we dat we die voorstellingen zijn. 

 

We hebben geleerd onszelf aan te zien voor talloze dingen; 

 

Ik zit, en dat betekent, ik het lichaam.

Ik loop, en dat betekent een van de activiteiten van het lichaam.

Ik hoor, is een van de zintuigen die zijn werk doet.

Ik denk, is het verschijnen en verdwijnen van gedachten.

Ik voel, is het verschijnen en verdwijnen van gevoelens.

Ik ben, een meisje of een vrouw, een jongen of een man.

Ik ben politiek, links of rechts.

Ik ben buurman of buurvrouw.

Ik ben een Nederlander en/of een Europeaan.

Ik ben een neef of een nicht.

Ik ben een echtgenoot en/of een minnaar en/of een alleenstaande.  

Ik ben een vader of een moeder.

Ik ben een leerling of een meester.

Allemaal sociale rollen of functies.

 

Als je hier even mee door gaat, ontdek je waarschijnlijk wel een paar honderd dingen die je ook bent.

 

Toch weet iedereen dat je niet een paar honderd dingen bent. Niemand hoeft je tegelijkertijd te vertellen dat je 'een' bent. Dat is de grote tegenstrijdigheid in de mens.

 

Als je tegen iemand zegt dat hij 'een' is, dan zegt hij of stelt hij zich voor alsof ie veel meer is, dat ie 1001 dingen (meer) is. 

Als je tegen iemand zegt dat ie 1001 dingen is, dan zegt ie dat ie 'een' is, authentiek of echt of natuurlijk zichzelf is en alleen dat kan zijn. 

 

We hebben steeds wisselende zelfvoorstellingen. We hebben 1001 voorstellingen, en als zo'n voorstelling verschijnt, dan worden we die voorstelling. We denken dat we het zijn. We beleven het als ik. 

 

VB;

Als je tegen iemand zegt die je niet kent, 'ik kan aan jouw gezicht zien dat je oneerlijk bent', dan loop je een grote kans dat hij diep beledigd is. Hij wenst van zichzelf namelijk een voorstelling te hebben dat ie eerlijk is, en hij wenst ook dat jij van hem die voorstelling hebt. Wij hechten een wereld van waarde aan die voorstellingen die toch maar een paar seconden verschijnen. En wellicht komen die voorstellingen nooit meer terug.   

 

Voor al dat denken, dat voelen, dat lichamelijke functioneren, de inzet van zintuigen en al die zelfvoorstellingen hebben we een verzamelwoord en dat is mijn persoonlijkheid. Zolang je gelooft in die persoon, en gelooft dat je een persoonlijkheid hebt, leef je in een afgescheiden wereld, sommigen noemen het ook wel een gevangenis, je wordt een slaaf van je eigen persoonlijkheid. Sommige zeggen liever zelfs  letterlijk in een gevangenis te gaan zitten, dan nog te moeten leven in een gevangenis van de eigen persoonlijkheid. Tenminste als ze de keuze zouden moeten maken. 

 

We zetten iedere dag tonnen energie in om geaccepteerd te raken door anderen dan wel controle te houden over ons leven, over situaties, over anderen enz. Ten bate van het in leven houden van die voorstellingen in ons hoofd. Die voorstellingen moeten geaccepteerd worden en gecontroleerd worden. We leven met onszelf een uitputtingsslag om geaccepteerd te raken en controle te hebben en houden. Allemaal ten bate van de voorstellingen in je hoofd.

 

De vraag; ben jij die voorstellingen in dat eigen hoofd van jou?

 

Als je 'ja' zegt, dan moet die voorstelling er altijd zijn en altijd op dezelfde manier zich voordoen, dat kan niet anders.

 

Je hoeft echter niet langer dan een paar seconden te kijken en dan kun je al zien dat die voorstellingen er helemaal niet altijd zijn.  Ze komen maar af en toe voorbij en als ze voorbij komen dan zijn ze de iedere keer weer net even anders. Ook omdat alles continue veranderd. Je omgeving, je lichaam, je brein, de mensen waar je contact mee hebt, zelfs je genen zijn aan verandering onderhevig, etc. Alles verandert continue en heeft invloed op elkaar. En dus op jou. Zelfs op iedere cel van en in jou. 

 

We leven in soort schizofrene interne wereld. Dan weer is dat plaatje representatief voor onszelf en dan weer dat plaatje. En navenant handelen we daarnaar; we worden kwaad, we oefenen pressie uit, we controleren, we pushen, we pleasen, we domineren, we overdonderen, we menen, we hebben lief onder voorwaarde, we irriteren, we worden kwaad, we proberen aanvaard te worden.  

 

 

Nu zou de bedoeling kunnen zijn om de confrontatie aan te gaan met die 1001 dingen die we niet zijn en die dingen te ontmaskeren als namaak ik en we ons er dan van te bevrijden. Wat overblijft is dan schijnbaar dat wat we zijn, wat jij bent, wat niemand je kan afpakken, dat wat nooit kan ophouden. Wat je denkt dat je bent, dat is bij voorbaat onzin, er is geen enkele gedachte die al die jaren van je leven, die je al hebt gehad, kan omvatten. 

 

Dus ieder van ons om te beginnen is al iets ondenkbaars. Iets dat in geen enkele voorstelling past. 

 

Wat 'je bent' ben je altijd, ben je je hele leven lang. Waar 'je' staat mag je ook 'ik' zetten.

 

Voorstellingen komen en gaan.

Herinneringen komen en gaan.

Toekomstverwachtingen komen en gaan. 

 

Er is een 'iets' wat we gemeen hebben.

Er is een 'iets' dat ons geen enkele dag verlaat.

Toen we baby, peuter, kleuter, jongeman/jonge vrouw, volwassene, oudere waren. Het was/is er ook altijd. 

Je kunt het niet werkelijk omschrijven of beschrijven.

Je kunt het wel aanduiden, naar wijzen hooguit. 

Het feit dat we altijd aanwezig zijn, altijd nu zijn, altijd hier, open, ontvankelijk, vrij, onafhankelijk, spontaan, direct.

 

We zijn altijd aanwezigheid, we zijn waarnemen, een soort bewuste aanwezigheid, een soort bewustzijn, een zelfbewust zijn.


Op het moment, dat 'ik ben' herkend wordt, is er waarneming tegelijkertijd. Bijvoorbeeld als je wakker wordt en je je dag in gaat. 

 

Ons intellect kan dit allemaal niet begrijpen. Ons intellect begrijpt niet het 'ik ben'.

Ons denken consulteren we als we iets over onszelf willen weten, dat zijn we zo jaren achter elkaar gewend geworden. Op z'n best luisteren we naar ons gevoel. Het is vanwege die gewenning vaak een hele klus om dat denken te overtuigen van dit alles.

 

Wat hier echter beweerd wordt is geen intellectueel iets, het valt niet te begrijpen. Ons denken schiet daarvoor tekort. Het intellect is slechts iets oppervlakkigs, veel dieper gaat het gevoel. Ook het gevoel kan 'ik ben' niet doorgronden. Ook gevoelens gaan weer voorbij. 'Ik ben' gaat niet voorbij. Dat is. Dat is er altijd. 

 

Omdat het denken en voelen tekort schieten om dit te begrijpen, het 'ik ben' niet te omschrijven of beschrijven is, dan wel zintuiglijk waar te nemen is, en dit slechts op een kwantum mechanische wetenschappelijke verantwoorde wijze is aan te tonen zonder enige werkelijke betekenis voor ons mens zijn (en 'ik ben'), is dit derhalve ook een nutteloos verhaal. Dit hele artikel heeft geen enkele betekenis, het heeft geen zin en daardoor is het futiel van zichzelf.

 

We kunnen de namaakpersoonlijkheid niet ontmantelen omdat die domweg niet bestaat. Als we er, nieuwsgierig als we toch zijn, toch aan zouden beginnen, en dat noemen we zelfonderzoek op weg naar zelfrealisatie, dan verdwalen we in een groot doolhof zonder uitgang. Het bevrijden uit die zogenaamde gevangenis is ook niet mogelijk want die gevangenis is er niet. Omdat die gevangenis er zelf niet is, kan er ook geen bevrijding plaats vinden. En omdat die bevrijding richting 'ik ben' dus niet bestaat, vanwege de afwezigheid van de gevangenis, kun je ook niet naar 'ik ben' toereizen of het worden. En 'ik ben' is in alles en niets tegelijkertijd. Het kent geen locatie, het kent geen tijd. Dus je kunt er niet komen.   

 

Er is alleen maar 'ik ben' en dat is alles en niets tegelijkertijd. 

 

En in mijn ogen blijft dit de Grootste Grap aller tijden. Met een dikke, vette G.


De grap dat we denken iets te kunnen worden dan wel te bereiken met een fake persoonlijkheid wat een permanente gelukzalige of succesvolle staat zal opleveren, de grap dat we denken dat we bevrijd kunnen raken en dat ook permanent kunnen ervaren, dat we er vervolgens miljarden euros aan uitgeven om het te bereiken, dat de ene na de andere leraar blijft opstaan om dit hele fenomeen aan ons uit te leggen en ook nog eens denkt 'de enige' methode te hebben gevonden dat ons er naar toe zal leiden, terwijl we tegelijkertijd ergens ook wel weten dat dit allemaal een zinloze exercities zijn. Methodes zijn concepten die de schijn wekken je ergens naar toe te kunnen leiden terwijl er geen begin is en geen eind is aan die schijnbare weg of dat schijnbare pad.

 

Het trieste is wellicht dat iedereen die in de zogenaamde 'zelfhelp' wereld duikt het lijden vaak alleen maar verhoogt in zichzelf. Je kiest dan voor de 1001 dingen te zijn en je kiest dan ook voor het loslaten ervan. En daar kom je nooit uit. Je hebt dan wellicht euforische momenten en periodes van comfortabel zijn en lekker voelen maar ook die gaan weer voorbij. Je hebt dan ook momenten van diepe existentiële verwarring gevoed door een soort groeiende verkramping. Een verkramping dat een soort sterk verlangen is naar vervulling of verlichting of geluk.  Je kunt er zelfs wanhopig van worden. Daar wordt vaak de dualiteit alleen maar groter van. De pieken en dalen worden dan vaak ook alleen maar groter. 

 

Dus dat maakt dit alles nogmaals volstrekt zinloos.

Lijden is onvermijdelijk in de duale wereld. De wereld van die gevangenissen die elkaar ontmoeten en bestrijden levert altijd wrijving op en verwijdering. Verbinding is er slechts tijdelijk. 

Lijden in de non-duale wereld is ook onvermijdelijk. Heen en weer geslingerd worden tussen 'ik ben 1001 dingen' en 'ik ben' is pijnlijk. 

 

Dus.....(?) zul je denken......?

 

Tja, je hebt hier dus niets aan. Helemaal niets. Het is op z'n best bezigheidstherapie. 

 

Of toch....?

 

Misschien, heel misschien, is het wel zo dat het een altijd het ander nodig heeft en dat we het daarover moeten blijven hebben. 

Dat het een het ander nodig heeft, is wellicht de reden dat alles in balans functioneert en daardoor voort bestaat. 

Ons 'ik ben', ons zijn, in het hier en nu, onze aanwezigheid, 'ons bewustzijn van' helpt bij het waarnemen ervan, het zien ervan, het door hebben ervan. 

Die balans veroorzaakt leven en dat leven blijft bestaan vanuit die balans. Het heeft elkaar nodig.

Die balans veroorzaakt progressie. En natuurlijk ook stilstand en achteruitgang.

Nogmaals, door het erover te hebben en er mee aan de slag te gaan in praktische acties, zal er altijd enige vooruitgang te bespeuren zijn. Kleine stapjes vooruit zullen we maar zeggen. 

 

Kleine stapjes in bewustzijn, in welvaart, in welzijn, in technologie, in wetenschap, in verbinding, in gezondheid. 

 

Laten we daar dan maar op proosten. 

 

Een klein feestje is dat wel waard.

 

Iedere dag weer.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

N.B.; sommige delen van deze tekst zijn ontleend aan een lezing van 1984 van Wolter Keers bij De Hoorneboeg te Hilversum en vervolgens aangevuld en aangepast.

 

 

 

 

 

 

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload