© 2017 Iedere dag vrij is een initiatief van Noguru - De Guru zonder advies  - pictures by Harry Gruyaert

  • LinkedIn - Black Circle
  • b-facebook
  • Twitter Round
Je kunt hier een
éénmalige bijdrage doneren zodat Paul kan blijven bloggen en podcasten. Dat doet hij minimaal 1x per 2 weken. Alvast
veel dank. 1 Eurootje
is trouwens ook al
geweldig!

You only die once!

August 9, 2018

Inderdaad, you only die once.

 

Dat je zou worden geboren wist je vooraf niet.

 

En de kans erop is 1 : 0,00005.....

 

De kans was echter nog veel kleiner. Je had ook niet geboren kunnen worden. Of geboren kunnen worden als een plant of een dier. Of je was materie gebleven dan wel geworden, who knows…?

 

Als je eenmaal leeft zeggen mensen vaak tegen elkaar; je leeft maar een keer dus maak er het beste van, of, ga er voor, of geniet zoveel als je kunt of zo lang als je kunt of gegeven is, of, haal alles uit je talent, of, wacht niet met het maken van een bucketlist totdat je oud bent, maar leef je bucketlist nu, of, zorg dat je op je sterfbed nergens spijt van hoeft te hebben. En ga zo maar ff door. 

 

Niks mis mee, met al die adviezen.

 

Er is wel een betere manier.

 

Nadeel van al die adviezen en vooral de nadruk leggen op het leven zelf is dat we van het ene genotje naar het andere genotje gaan rennen. Pijn op allerlei manieren vermijdend. Genot is wat we willen, het is waar we recht op hebben, en scheepsladingen vol ervan liefst. En met het vermijden van die pijn voeden we een soort verkrampte energie die ons ertoe aanzet zoveel mogelijk plezier te beleven in ons leven. Zoveel mogelijk, zo maximaal mogelijk. Vaak zonder werkelijk te genieten en rust te ervaren terwijl we het leven ervaren. De kleinste tegenslag is dan al aanleiding om te klagen, en als het zich herhaalt kan het zelfs leiden tot vluchten in van alles. Gamen, shoppen, overmatige sex, alcoholisme, gokken, drugs enz. Ideale verslavingen om ons zelfbewustzijn verder uit te schakelen en de angst voor de dood uit te schakelen. 

 

En het zoeken naar meer en beter blijft maar doorgaan, er is wellicht (toch) nog een leukere manier om het leven te ervaren. Weet je wat nog beter is denk je, misschien kan ik wel een permanente staat van geluk, of vervulling of verlichting bereiken. En dan wordt het helemaal een drama. 'The shit hits the fan, so to speak'. Je probeert van alles; mediteren, een guru aanbidden, boeken verslinden over verlichting, congressen over geluk volgen all over the place, mindfulness leren, 'yogaïst' worden, of zelfs leraar worden in hoe verlicht te raken.

 

Verlicht raken, zeggen ze, kan alleen als het ego dood gaat. Dus daar heb je die ellendige dood weer. En als er één ding is waar ons ego een bloedhekel aan heeft dan is het aan dood gaan. En by the way, het ego kan niet sterven want het is een illusie. Oh wacht even, de reden dat we ons kapot genieten is omdat het ego dat wil…..Ahaaaah! Bang voor zijn eigen dood. Onze dood dus. Tadaaahh!!! Zo mooi is schrijven. Kom ik gewoon achter terwijl ik dit artikel schrijf. Marvelous. 

 

In het kader van ons te pletter genieten proberen we zoveel mogelijk te vermijden dat we de onvermijdelijke dood in de ogen moeten kijken. Dit bewaren we het liefst tot het allerlaatst en dan het liefst ook kort en pijnloos. 

 

En toch blijft het vreemd. Ons vermijden van de dood. De dood is onvermijdelijk. Als je leeft weet je zeker dat je dood gaat. Het hoort bij het bestaan, jouw bestaan. Terwijl het dus helemaal niet zo zeker was dat je überhaupt zou leven. Bij leven hoort dood. Als een soort tegenpolen die tot elkaar veroordeeld zijn samen te leven in dit leven. Als een soort in elkaar vergroeide eeneiige tweeling. Onscheidbaar. Zonder duidelijk midden. Of beter; nuance.

 

Leven en dood kennen we goed. Als de dood er is treuren en rouwen we. Of we weten niet wat we moeten zeggen. Als we leven is dat leven vaak vanzelfsprekend. En als we leven hebben we het liever niet over de dood. 

 

De dood is er echter. Het is onvermijdelijk.

 

 

Nou ja, dit alles is niet helemaal zonder nuance. Je weet wel, nuance is die plek in het midden van tegenpolen. Dus laat me je even meenemen in die nuance;

 

Stel je nu eens voor dat die dood voor jou helemaal niet zo erg is. Het is wat het is. Het hoort bij het leven. Het is er. Dood gaan gebeurt toch eens. Stel je voor dat je met die wetenschap in aanvaarding leeft. Misschien ga je dan wel minder gehaast en minder dwangneurotisch achter ieder genotje aanrennen. Misschien geniet je dan als vanzelf meer. Misschien leef je dan als vanzelf vanuit een soort dankbaarheid. Misschien leef je dan rustiger en met meer vrede en irriteer je je dan minder aan iedere windstoot die je tegen krijgt. Misschien neem je dat egootje van je dan wat minder serieus? 

 

Dus, misschien leef je dan je dood wel meer en beter. Je leeft dan niet je leven maar je beleeft je eigen gegarandeerde dood iedere dag weer in je leven.

 

 

(klein bij-effect; alle pijn die je in je leven onvermijdelijk zult tegenkomen lijkt dan peanuts, a peace of cake to deal with, je dealt ermee als vanzelf, je beleeft het als veel minder erg of dramatisch, je schiet niet in een soort paniek enz........ mooi bij-effect lijkt me....)

 

 

Wil je eens nadenken over deze gedachte?

 

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload