© 2017 Iedere dag vrij is een initiatief van Noguru - De Guru zonder advies  - pictures by Harry Gruyaert

  • LinkedIn - Black Circle
  • b-facebook
  • Twitter Round
Je kunt hier een
éénmalige bijdrage doneren zodat Paul kan blijven bloggen en podcasten. Dat doet hij minimaal 1x per 2 weken. Alvast
veel dank. 1 Eurootje
is trouwens ook al
geweldig!

De kunst van het niet iets doen

May 4, 2019

Heb je wel eens helemaal niets gedaan?

Werkelijk niets?

Is het überhaupt mogelijk?

Zeker als je veel talenten, veel voorkeuren, veel interesses hebt omdat je nu eenmaal zo in elkaar zit, kan dat verdomd lastig zijn. 

 

Je zou de kunst van het niet iets doen de hoogst mogelijke kunstvorm kunnen noemen die er is.

Of heb je een ander idee daarbij?

 

Het is godsonmogelijk niet iets te doen.

Probeer maar eens niet adem te halen, probeer maar eens niet je hart te laten kloppen, probeer maar eens stil te zijn voor 15 minuten, probeer maar eens 30 minuten stil te zitten en totaal niets te bewegen, nu ga zo maar door.

 

Ja, zeg je dan, als ik slaap doe ik toch niets. Neen, zelfs dan gaat er nog veel automatisch. Je lichaam doorloopt dan nog vele processen. Beweging aan alle kanten. je bewustzijn is echter uitgeschakeld zodat je je niet gewaar bent van je omgeving en je handelen.

 

Verdient het überhaupt wel de aandacht en energie om de kunst van het niet iets doen trachten te beheersen?

 

Sommige verlichte zielen zeggen van wel. Ze zeggen dan dat het de manier is om leegte te ervaren. Vaak wordt dan geadviseerd om zelfonderzoek (= op zoek naar het authentieke zelf) te doen dan wel te mediteren dan wel aan yoga te doen dan wel een verlichte meester te bewonderen. Kortom, in het niet iets schuilen kansen om een andere staat van bewustzijn te bereiken, ja zelfs, een verlichte gelukzalige staat permanent te realiseren.  

 

Dit is allemaal fictie. Er is niet zoiets als een verlichte staat die permanent te bereiken is. Dat suggereert dat het een staat is die voor altijd bij je blijft. Terwijl alles altijd in beweging is alleen al vanuit evolutioniar perspectief.  Al ons gedrag wordt aangestuurd door natuurlijke selectie en sexuele selectie (zie Darwin).

 

Natuurlijke selectie.

Heeft kort gezegd te maken met het aanpassen van onze soort aan veranderende omstandigheden. Dat proces is altijd aan de gang. Dus er is altijd iets gaande in ons en namens ons. Daarom zijn we ooit heel langzaam rechtop gaan lopen. En daarom is heel langzaam onze neo cortex gegroeid waardoor het vermogen tot logisch nadenken, plannen, verbanden leggen en weloverwogen beslissingen nemen steeds beter ontwikkeld is. Dat laatste hebben we nodig in de huidige complexiteit waarin we leven. 

 

Ook hebben we nog steeds de reflex om bij dreigend gevaar in welke vorm dan ook te vlechten, te gaan vluchten, te verstillen of te ontwijken. Dat is zeer functioneel in onze drang tot overleven. 

 

Sexuele selectie.

Heeft te maken met onze behoefte aan vermenigvuldigen en daarmee voortzetten van onze soort. Deze natuurlijke aandrang zet ons in beweging richting de andere sexe. En als er een voorkeur is voor dezelfde sexe is er toch de behoefte iets na te laten op welke manier dan ook met welke prestatie dan ook. Let maar eens op; als twee mannen met elkaar in gesprek zijn en er komt plotseling een vrouw, of ze nu mooi is of niet, bij zitten, dan verandert de hele dynamiek in het contact. 

 

We zijn dus eigenlijk onstopbaar in ons bewegen.

 

Psychologisch wordt die evolutionaire drang mooi verklaard door het volgende model;

 

Al ons denken en handelen is hierop gebaseerd. En al datgene wat we ervaren is altijd tijdelijk. Altijd. Alles komt en gaat. Niets is blijvend.

 

We willen plezier hebben en pijn vermijden.  En we willen controle hebben op ons leven en goed genoeg zijn in de ogen van anderen en onszelf. Die dynamieken doen de hele dag hun ding. Die zijn wel permanent aanwezig. Die verdwijnen nooit. Ze zijn bedoeld om te overleven en ons voort te planten. Heb je 'm?

 

Die andere twee dynamieken van controle hebben, en houden, en goed genoeg zijn

doen ook voortdurend hun ding. Controle gaat vooral over beheersen van ons wat er gebeurt in ons leven en daarvoor is het zeer belangrijk voor ons om veel te weten van datgene wat ons boeit dan wel nodig is om te overleven day-by-day. Goed genoeg zijn gaat over er goed uit willen zien, innerlijk en uiterlijk, voor en ten opzichte van anderen. We proberen ook van alles om te voorkomen dat anderen een slechte indruk van ons kunnen krijgen. En zo evalueren we anderen ook voortdurend. Daaruit ontstaan oordelen, veroordelingen, stereotyperingen enz. 

 

Je kunt je voorstellen dat in die psychologische complexiteit je nooit alle ballen in de lucht kunt houden. Je kunt niet maximale controle hebben over je leven, je voortdurend goed genoeg voelen en voortdurend plezier beleven. Je IK wil dat wel doen geloven dus schiet je ook voortdurend in de zoekmodus. Zoekend naar meer, beter, minder, anders. Het is een voortdurende kramp die zich aandient en die bevredigt moet worden. En die IK stuurt dat zogenaamd aan. 

 

Zo werkt het leven vanuit evolutionair en psychologisch perspectief. 

 

Dus, nogmaals, probeer het maar, niet iets doen. 

 

Hard werken of lui zijn?

Nu kunnen we ook nog even kijken naar het niet iets doen vanuit het perspectief van lui zijn. Lui zijn is tegenwoordig not done. Hard werken is waar we mee opgevoed zijn. Je moet hard werken om iets te bereiken. Het liefst dan wel iets doen wat je leuk vindt om te doen en waar je goed in bent. Dat is in de praktijk echter vaak niet het geval.

 

Historisch gezien (lang, lang, lang geleden) waren we jagers en verzamelaars. Toen werden we boeren en nu zijn we van lieverlee kenniswerkers geworden. Dus van handwerk naar hoofdwerk. Dat boerse, oftewel dat harde werken wat we van oudsher gewend zijn, is nog sterk aanwezig bij ons. Versterkt door het calvinisme, protestantisme en het kapitalisme. Hard werken is gewoon voor ons. Niet hard werken is not done. Hard werken levert inkomen op. Zorgt voor status. En kent vele andere voordelen.

 

Het is ook onderdeel van het kapitalistische systeem. Met inkomen is een hypotheek mogelijk, kun je andere duurzame goederen kopen, kun je eten en kleren kopen, kun je uitgaan, kun je op vakantie enz. Heb je geen werk, dan heb je minder inkomen en minder mogelijkheden dingen te doen die je leuk vindt. 

 

Overidentificatie.

Dat moeten slagen, de psychologische druk van goed genoeg zijn en controle hebben en het steeds meer werken vanuit ons hoofd kan leiden tot een zekere spanning. Bovendien moet je tegenwoordig ook nog eens iets doen wat je leuk vindt en iets waar je je talenten in kwijt kunt. Authentiek zijn, zelfrealisatie, zelfonderzoek, persoonlijke effectiviteit, werken en leven vanuit een WHY enz. , er is een enorme industrie die zich hiermee bezig houdt. Je moet je persoonlijk ontwikkelen om volwaardig mens te kunnen zijn en blijven en vooral om de ratrace te kunnen volhouden. Een ratrace die al die IK-jes gecreëerd hebben.

 

En dan hebben we het nog niet over de toenemende categorisatie van mensen. Dus het in vakjes stoppen van eigenschappen, gedrag, afwijkingen enz. Dus als je dit en dit gedrag vertoont dan heb je ADD, NLD, ODD, PPD-NOS, ADHD, Autisme, Asperger, bipolaire stoornis, depressie, burn-out, bore-out, borderline, of dan ben je HSP-er, hoogbegaafd, multigetalenteerd, nerd, performance-artist, hipster, kutmarokaan, COPD-er enz. Begrijp me goed, categoriseren is ook functioneel maar we slaan vaak door en over dramatiseren de klachten die voortkomen uit die categorisatie. 

 

We gaan ons eigen IK-je dus zeer belangrijk en groter maken dat het is. Ons IK-je is een optelsom van alle levenservaringen, herinneringen, eigenschappen, voorkeuren, kwaliteiten, interesses, talenten, overtuigingen, vooroordelen enz. Dat is een enorme brei die vastligt in neurale verbindingen in ons brein die we nooit zullen en kunnen ontwarren en zelfs maar kunnen doorgronden en begrijpen. Het IK is een illusie van ons brein. 

 

Houvast.

Toch doen we of moeten we voortdurend onderzoek er naar doen. Op je werk vinden ze het belangrijk en anders vind je sociale omgeving het wel belangrijk. En anders wordt je er wel mee geconfronteerd in de media. Met;

- human interest programma's,

- de publicatie van biografieën van onbekende en bekende Nederlanders die voortdurend verschijnen, 

- de voortdurende brei aan persoonlijke meningen van allerlei experts over allerlei globale en locale problemen,

- de voortdurende profilering van allerlei persoonlijke info op Social Media,

- de onophoudelijke stroom aan talentenprogramma's en online mogelijkheden je te profileren,

- het enorme streven naar en tonen van fysieke perfectie en ga zo maar door.

We leven in een IK tijdperk. Een IK die steeds sterker en groter wordt. Maatschappelijk gezien ook wel individualisering genoemd. 

 

Dat is niet vreemd, raar of erg. Het is wat het is. Het komt voort uit een gebrek aan houvast. De houvast die we vonden in religie, familiewaarden en politiek. Die houvast is voor een groot deel weggevallen en die houvast hebben we wel nodig als fundament voor ons bestaan. We moeten ergens in geloven.

 

Ook de betekenis van werk en onze identificatie ermee verschraald. De oude ambachten gaven ons nog een directe relatie en dus directe invloed met datgene wat we deden maar vooral wat we dan produceerden. Dat wat we maakten maakte ons trots ook omdat degene waarvoor we het maakte er blij mee was. Die directe relatie en invloed op het eindresultaat is veel minder aanwezig zeker met het toenemende belang van technologie en de producten die daarbij horen. 

 

In die enorme complexiteit moeten we onszelf en ons leven overeind zien te houden. En dus zetten we vol in op de ratrace zowel in ons werk als in onze relaties. We hebben haast terwijl die complexiteit ons juist zo moeten uitnodigen te vertragen. Helemaal als we weten dat 1 op de 7 mensen burn-outklachten heeft en ca. 800.000 mensen last hebben van stemmingsstoornissen zoals depressies. 

 

Lui zijn.

Vertragen of lui zijn betekent niet dat je niets doet of niet iets doet, het betekent dat je tijd besteed aan datgene wat je leuk vindt of waaraan je betekenis in je leven ontleent. Als een soort houvast. Je gaat tijd besteden aan een hobby, familie, een goed boek, een studie die je altijd al wilde volgen, vrijwilligerswerk of gewoon lekker sporten, spelen of lol trappen. 

 

Het zorgt niet alleen voor het opladen van de zogenaamde accu. Het zorgt er ook voor dat die overidentificatie met het IK langzamerhand verschrompelt. Dat wat komt en gaat, krijgt dan een zekere betekenis en alles wordt moeitelozer en luchtiger. Je gaat jezelf minder serieus nemen. Je relativeert makkelijker. Je wordt creatiever. Je wordt minder gespannen. Je voelt minder de behoefte aan bevestiging. Je voelt de energie terugkomen. Je wordt makkelijker in alles wat je doet of waar je mee in aanraking komt. Je flexibiliteit neemt toe. Je gaat als vanzelf minder fouten maken. Als vanzelf ben je dan vrij.

 

Die IK die zich identificeert met gedachten en gevoelens krijgt minder aandacht. Die domineert niet meer of minder. Daar hoef je niet veel voor te doen. Juist niet iets doen, zodat er geen overidentificatie kan plaatsvinden, is de bedoeling. Dan kunnen alle wetten, evolutionair en psychologisch gewoon hun werk doen zonder schade te berokkenen vanwege de overidentificatie van jouw IK-je. 

 

Schematisch ziet dat er als volgt uit; 

 

 

                                                                        lui

 

                 

                 chill                                                                                     plezier

                 fun                                                                                      vervulling

                betekenis                                                                             bijdrage

                                                                                     

 

 

 

 

niets                                                            vrij                                                         iets

 

 

 

               frustratie                                                                              productie

               oververmoeid                                                                      efficientie

               burn-out                                                                              bore-out

               depressie                

 

 

 

                                                             hard werken

 

 

Dus, welke kant van het schema kies je? 

Hoeveel procent van je tijd ga je daar aan besteden?

 

Iemand zei ooit eens; 'Als ik dingen snel doe, maak ik fouten, als ik dingen langzaam doe doe ik alles foutloos en en het kost me ook nog eens geen moeite''.

 

En iemand anders zei ooit eens; 'Ik ben er 13  miljard jaar niet geweest, nu wel even voor ongeveer 85 jaar dus dan kan ik het maar beter leuk maken, want hierna ben ik er waarschijnlijk 13 miljard jaar niet meer'.

 

En nu vraag ik me af, wat zeg jij nu?

 

Laat even een reactie achter onder dit artikel. Gaaf om van je te horen.

 

 

!!!!!!

 

Alle kennis die ik beschikbaar heb, kan ik op een interactieve en luchtige manier met levendige voorbeelden presenteren dan wel in een workshop tot leven brengen. Bel of mail me als je daarover vragen hebt of meer wilt weten over de mogelijkheden;

 

0031 6 5367 5546

inof@paulricken.nl

 

Tot snel.

 

Hartelijke groet,

 

Paul Ricken

 

 

 

P.S.; IK HEB OOK NOG EEN PIPPI TEST......

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload