© 2017 Iedere dag vrij is een initiatief van Noguru - De Guru zonder advies  - pictures by Harry Gruyaert

  • LinkedIn - Black Circle
  • b-facebook
  • Twitter Round
Je kunt hier een
éénmalige bijdrage doneren zodat Paul kan blijven bloggen en podcasten. Dat doet hij minimaal 1x per 2 weken. Alvast
veel dank. 1 Eurootje
is trouwens ook al
geweldig!

Een verrassing, voor de verandering.

July 5, 2019

Dit artikel is ook te vinden op Soundcloud.....!

 

                                 ---------------------------------------------------------------

 

Een meester uit het Oosten vraagt aan zijn leerling:  'Hoe kun jij jezelf verrassen?'

 

Bedoelende; verrassen met een spontane, onverwachte, onmiddellijke en directe actie. Net zo direct en onmiddellijk als de hik die je krijgt als je te veel in een keer achter elkaar gegeten hebt. Zo spontaan dus. 

 

Zelfs zo spontaan dat je niet met 1 hand in je hand kan klappen...... Voor applaus heb je twee handen nodig. En dat is al niet spontaan. Laat staan dat je met 1 hand zou kunnen klappen.....

 

Zo snel, direct en onmiddellijk en het kan eigenlijk niet. Neen, het kan dus eigenlijk niet. Ook niet voor de verandering. 

 

De leerling wilde leren spontaan te leven. Vrij, ongedwongen, onbelemmerd, grenzeloos, direct, onmiddellijk, onvoorspelbaar. Dus de leerling zocht en zocht naar een antwoord. Tevergeefs. 

 

Spontane acties gebeuren zogenaamd zonder nadenken. 

Alleen denken is er altijd, onbewust en bewust. Gewoon in de vorm van energie die door onze hersenen heen stroomt. 

5 Seconden voordat je iets doet of kiest is er al breinactiviteit waar te nemen op scanners ed. Dus spontaan iets doen is f*&^%#$ onmogelijk. 

 

En toch... 

 

Probeer het maar eens. Voor de verandering. 

 

Stuck.

Net als de leerling probeerde, iedere keer maar weer. Echter de meester zag iedere keer een aarzeling. Kort of lang. Een aarzeling was er toch. Dus de meester keurde het iedere keer af. Tot ongenoegen en frustratie van de leerling. Frustratie nam toe en de twijfels helemaal. En laat dat nu precies de bedoeling van de meester zijn. De leerling in een staat van vertwijfeling brengen. Een staat van onophoudelijk nadenken. Een staat van wat te doen of wat niet te doen. Heen en weer geslingerd tussen het een en het andere. Om wellicht tot het inzicht te komen dat verloren raken in het een en het andere zinloos en zonder betekenis is en alleen vanuit dat inzicht spontaniteit mogelijk is of wordt.

 

Spontaan is natuurlijk ook een mooi woord met een mooie betekenis. Spontaan is echter hooguit dat jouw brein doet wat ie doet zonder dat er directe invloed is van iets of iemand. Het gebeurt zoals het gebeurt. Niet voor de verandering. Nogmaals, het gebeurt zoals het gebeurt.

 

En als we een slag dieper gaan;

 

Wie is het dan die zichzelf verrast?

 

Die ik? Die als het ware in het brein de boel controleert en aanstuurt? Dus als het ware zittende in een luie leunstoel met allerlei monitoren direct voor hem? Inclusief allerlei knoppen waarmee hij die hele geniale lichaam-geest verbinding aanstuurt? Die regisseur die gedachtes laat ontstaan, die het hart in een bepaald ritme laat slaan, die onze ademhaling bewaakt, die de organen van energie voorziet, die alle opties om tot keuzes te komen langs een breed spectrum aan parameters legt, die ingrijpt als er plotseling ziektekiemen verschijnen, die zorgt voor de ontlasting op gezette tijden, die cellen en botten vernieuwt? Enz.  

 

Die regisseur is natuurlijk een illusie. Die is gecreëerd bij het ontstaan van zelfbewustzijn. Dat zelfbewustzijn zorgt er voor dat we vanaf ons 2e/3e levensjaar weten dat wij zijn wie we zijn. Een mens met een naam, een uiterlijk, een identiteit. Anders dan andere mensen en entiteiten. Die allen ieder verschillend zijn. Tenminste dat zien we toch zeker zelf. We denken dan ook vanaf dat moment dat wij het zelf zijn dat wij denken, kiezen, luisteren, voelen, bewegen, eten, twijfelen, leren, lachen enz. Ik is geboren en wordt steeds sterker. 

 

Ik is alles bepalend. Ik wil goed genoeg zijn voor zichzelf en anderen, Ik wil controle hebben en houden, ik wil weten want kennis is macht en leidt tot groei en zekerheid, ik wil plezier en vooral zo min mogelijk pijn. En gaat zeker niet voor verandering, ook niet bij wijze van verrassing. En dat kunnen we nu niet bepaald verrassend noemen. 

 

Ik heeft ook doelen om voor te strijden en te behalen. Ik weet ook dat ik verantwoordelijk is voor het al dan niet bereiken van die doelen. Soms al dan niet belemmerd door omgevingsfactoren. Maar ik is het die gedrag laat zien. Ik is het die resultaat behaalt. Ik is het die de credits mag krijgen voor resultaat.  

 

Die ik is dus zeer levensecht.

Maar ook zeer belemmerend voor vrij, onbelemmerd en spontaan leven.  

 

Levendigheid.

Leven zelf is vrij, onbelemmerd en spontaan. 

Vanuit dit leven zijn wij wat we zijn. Hetzelfde leven. Levendig en vrij. Altijd verrassend.

 

Al dat wat leven is, met of zonder vorm, is levendigheid van zichzelf. Onbegrensde energie. Een energie die onvoorspelbaar is. Die geen bedoeling, geen identiteit, geen uitkomst kent, geen doel heeft en geen kenmerken heeft. 

 

Die levendigheid is in alles. Die levendigheid is in ons. Zonder dat we een ik daarvoor nodig hebben. 

 

 

IK de Hacker.

Zit die ik dan misschien in de weg? En is die ik van zichzelf ook levendig en vrij? 

 

Die ik zorgt ervoor dat als we eenmaal weten, zoals nu, dat we dus levendigheid zijn, en dus spontaan en vrij zijn, die ik gaat dan weer proberen dat vrije te zijn. Alsof we ernaartoe kunnen groeien. En dat gaat niet. Je kunt niet vanuit een illusie naar iets anders toe groeien. 

 

Dat is wat die Ik iedere keer wil laten weten. Dat er iets anders is om naar toe te groeien. Dus van het ene naar het andere. Van onrust naar rust. Van stress naar ontspannen. Van depressief naar gelukkig. Die ik leeft van dualiteit.

 

Die IK is als een soort hacker. Tadaaaaah! Als een soort foutje in het systeem. Als een soort virus die de oorspronkelijke werking van het systeem door de war schudt. Die nieuwe neurale verbindingen aanlegt die disfunctioneel zijn. Die het zenuwstelsel ondermijnt en pijn en stress veroorzaakt die er niet hoeft te zijn. Die het verouderingsproces waar mogelijk versnelt. 

 

Dualiteit leidt tot een verkramping. Een gevoel dat er iets niet klopt. Een gevoel dat er iets ontbreekt. Een gevoel dat dit het toch niet kan zijn. Een verkramping die belemmert, die beperkt, die insnoert, die doet aarzelen en twijfelen, die doet verlangen naar anders, beter of meer of juist minder.

 

En het bizarre is natuurlijk, dat er niets te doen is. Je kunt niet van die ik afkomen, immers dat is een illusie. Het heeft ook geen zin te gaan mediteren, stappenplannen te gaan volgen, je ware zelf te gaan ontdekken, zelfonderzoek te doen of de psychotherapeut te bezoeken om alle lagen van die Ik identiteit af te pellen en te deleten of mee te dealen. Richting levendigheid, richting gelukzaligheid, richting spontaniteit, richting vrij zijn.  

 

Dus, kun je helemaal niets doen, voor de verandering, richting verrassing? 

 

Inderdaad, je kunt niets doen. Niets doen is overigens ook iets doen...... Verrassend hè?

 

Hooguit kan er een zekere resonantie met dit idee, boodschap, suggestie ontstaan. 

Een soort herkenning, een soort van verandering in energie. Echter dat is niet voor iemand. Het is wat is. Voor de verandering....

 

Dit alles is gewoon wat is. Alles wat is, is. Dat wat is, is. Dit wat is, is. Zonder betekenis, zonder bedoeling. Het maakt dus helemaal niet uit of je dit leest of niet. 

Jij, ik, dualiteit, nondualiteit, verkramping, energie, vorm of vormloos, spontaan, belemmerd, levendigheid, ze zijn allen wat is. 

 

Verrassend toch?

 

En Dat, is Het.

En Het, is Dat. 

En dit.......

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload