© 2017 Iedere dag vrij is een initiatief van Noguru - De Guru zonder advies  - pictures by Harry Gruyaert

  • LinkedIn - Black Circle
  • b-facebook
  • Twitter Round

Je weet toch ook niet dat je een scheet gaat laten over precies 1 minuut en 58 seconden, toch?

November 7, 2019

Orde en willekeurigheid.

Zouden ze een zijn of simpeler gezegd bij elkaar horen? 

Zo van, de een heeft de ander nodig of kan niet zonder de ander.

Tenminste zolang er woorden zijn is het wel helder en handig en praktisch om het een en het ander te kunnen duiden dan wel uit elkaar te houden.

 

Orde is er en willekeurigheid is er.

Organisatie is er en chaos is er.

 

Stel je voor dat er alleen orde zou zijn?

Of stel je voor dat er alleen willekeurigheid zou zijn?

 

Als wij als lichaam - denken - voelen verbinding een manifestatie van het universum, de onveranderlijke werkelijkheid, oneindige energie, God of hoe je ook wilt noemen, zijn, dan hebben wij beide in ons. Orde en willekeurigheid. Organisatie en chaos. 

 

Ons lichaam kent orde. Alles is op elkaar afgestemd zodat die hele geniale fabriek zijn ding kan doen. Dat is de orde. Oftewel in orde.

 

Echter wat merken wij ervan? In output bijvoorbeeld.....

Weten wij wanneer wij de volgende scheet of boer gaan laten?

Weten wij wat we precies gaan zeggen over 2 minuut 40 vanaf nu?

Gaan we überhaupt dan iets zeggen?

Weten we wanneer de vernieuwing van onze botten precies voltooid zal zijn?

 

En ..... om het actueel te maken....

 

Weten we wanneer we de CO2 uitstoot met welke percentage precies hebben teruggedrongen en wat dan precies de implicaties zijn voor onze biodoversiteit?

 

Als mens weten we hoe we onze rol moeten spelen. Overleven, doen wat algemeen verwacht en geaccepteerd wordt. Je verantwoordelijkheden nakomen. Eerst werken dan op vakantie wellicht want dat hebben we dan verdiend. Weekend is lekker vrij zijn nadat we hebben gewerkt. Niet andersom.

 

Joden doen dat slimmer. Die gaan eerst op vakantie en gaan dan werken. Alleen door deze benadering van alles in het leven zijn ze slimmer dan wij. 

 

Leven hoort bij dood.

Echter leef je uit angst voor de dood? Of leef je omdat je toch wel weet dat je een keer dood gaat, niet wetende wanneer. Of weet je dat je dood gaat, en ga je als de sodemieter je kapot genieten in je korte leven?

 

Stel je nu eens voor dat iemand bij de psychiater kom en zegt dat ie zelfmoord wil plegen. Wat hoort ie dan het liefst?! Dat ie het niet mag omdat dat nu eenmaal niet hoort en het leven geleefd moet worden of dat ie zijn gang mag gaan omdat iedereen vrij is om te doen wat ie wil? Immers er is leven en dood. Dus in het ene scenario neemt de druk om het niet te doen alleen maar toe met alle gevolgen wellicht van dien. En in het tweede scenario ontstaat er vrijheid en het besef dat leven en dood er zijn omdat ze er zijn. Toch? Als je je vrij voelt om zelfmoord te plegen, wil je niet meer zo nodig zelfmoord plegen. Toch?

 

Zo is er leven en zo is er dood. Zomaar. Onlosmakelijk verbonden met elkaar. Spontaan. Dus je hoeft je niet verplicht te voelen maximaal te leven en voluit te leven en alles te geven in het leven en alles te halen uit het leven en de beste versie van jezelf te tonen in dit leven en meer van die shit. Het voert alleen maar de druk op en legt het accent op leven uit angst voor ...... de dood. Toch?

 

Leven zelf is willekeurig want leven is die willekeurigheid.

Leven kent geen orde of doel of richting. 

Als jij een scheet laat zeg je toch ook niet; 'Om 9.04 en 25 seconden precies laat ik een scheet'. Het gebeurt van zichzelf. En dat is meteen de orde die er is. Dat er iets gebeurt zoals het gebeurt. Als vanzelf. Willekeurig. 

 

Als je met een microscoop inzoomt op een cel weet je ook niet precies wanneer de cel zichzelf in tweeën deelt en daarmee vernieuwt. Het gebeurt zoals het gebeurt.

 

En toch, die scheet komt, hopelijk.

En toch, die deling komt, hopelijk.

Alles komt en gaat.

De orde en willekeurigheid zitten allebei in alles. Geeft wel houvast toch? Dat orde en willekeurigheid er zijn. Fijn, die orde. En nog willekeurig ook. Erbij.

 

Jij moet niet gebeuren.

Jij zou niet moeten gebeuren. 

Jij gebeurt.

 

Net zoals een muzikant muziek speelt als ie speelt. Hij speelt niet de noten, een voor een. Hij maakt muziek. Als ie alleen noten zou spelen, maakt ie geen muziek. En de mooiste muziek wordt gespeeld als er zomaar gespeeld wordt. Gejamd. Dat zijn de leukste sessies. Jamsessies. Niet perfect of af, niet volmaakt. Maar speels en vrij.

 

Net zoals het leven, speels, spontaan, onmiddellijk, direct, willekeurig is. 

 

Het lastige is nu om in dit duale leven het leven te leven als een soort gecontroleerd incident. Incidenten gebeuren, controle ook. Hoe breng je die bij elkaar zodat het leven een gecontroleerd incident wordt?

 

Of moet je het maar niet proberen?

En alleen maar ergens wel weten dat ze bij elkaar horen?

 

Net als onwetendheid hoort bij wetendheid?

Net als stinken hoort bij lekker ruiken?

Net zoals in tweeën delen hoort bij heel blijven?

 

Hmmmm.....

 

Misschien komt er nog een scheetje aan nu......

Of een hik?

Of een boer?

Of een celdeling?

Of een lekker stukje muziek?

Of een zelfmoord?

Of een jood die op vakantie gaat?

Of een herstel van onze biodiversiteit?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload